اثرات روانی کار کردن برای معلولان

اخبار » اخبار حوزه معلولین

تعداد بازدید : 8251

تاریخ ثبت : شنبه 7 مرداد 1396

ad

آیا تا به حال به هویت و اجزای شخصیتی خویش توجه کرده اید؟
تا چه حد استقلال دارید و از دیگران بی نیاز هستید؟
محدودیت های جسمانی چقدر برای انجام فعالیت ها و نقش هایی که دوست دارید انجام دهید، مانع به حساب می آید؟
بر روابط اجتماعی و شغلی شما چه تاُثیری داشته است؟
روانشناسان می گویند افراد دارای معلولیت های جسمانی اغلب در مواجهه با حقیقتی تهدید کننده و استرس زا هستند، که این مسئله ممکن است در زندگی آنها به بحرانی روانی اجتماعی منجر شود.
به نظر می رسد که انطباق با معلولیت جسمانی فرایندی پیچیده است که به بسیاری از پارامترهای ذهنی و اجتماعی بستگی دارد. این پارامترها مشخص می کنند که یک فرد با چه روش هایی می تواند محدودیت هایش را بپذیرد و برای انجام نقش ها و شغل هایی که مناسب با توانایی هایش است، آماده شود.
پذیرش و انطباق با معلولیت به طور معلول با زنجیره ای از واکنش های روانی همراه است که به هشت مرحله تقسیم می شود.
مرحله ی 1 تا 6  مراحل اولیه سازگاری هستند:
شوک، اضطراب، انکار، افسردگی، خشم درونی و خشم بیرونی. این مراحل نشان دهنده انطباق منفی با معلولیت است. فرد با گذشتن از این مراحل به منظور رسیدن به مرحله 7 (پذیرش) و مرحله 8 (سازگاری)، به پیش می رود.
بنابر یافته های پژوهشگران، افرادی که بهتر با معلولیتشان سازگار شده اند، از نظر جسمانی و روانی سالم تر هستند. در مقابل، دشواری پذیرش معلولیت جسمانی می تواند با وضعیت جسمانی ضعیف و مشکلات روان شناختی همراه باشد.
علاوه بر این، تعداد زیادی از داده های پژوهش ها نشان داده اند که افراد دارای معلولیت های جسمانی اغلب شرایط بد عاطفی، بخصوص افسردگی را تجربه می کنند.
یکی از بهترین راه ها برای مقابله با افسردگی و انطباق بهتر با معلولیت های جسمانی، ایجاد روابط اجتماعی و پذیرفتن مسئولیت و داشتن شغل است. مهم ترین تاَثیر کار کردن و کسب درآمد، ایجاد احساس مفید بودن و یافتن استقلال برای فردی است که با محدودیت جسمانی روبرو است و دائمأ احساس می کند که توانایی کنترل زندگی خویش را نداشته و همیشه وابسته ی دیگران است.
حتی اگر در آمد حاصله از این شغل اندک باشد، تاُثیر نهایی کار کردن، حضور در اجتماع و خارج شدن از خانه است که می تواند به بهبود افسردگی فرد و جلوگیری از انزوای اجتماعی وی کمک کند.
داوطلب شدن و عضویت در گروه ها از دیگر اقدامات مفید برای برقراری ارتباط سازنده است. زمانی که شما در این گروه ها عضو می شوید، زمان، استعدادها و انرژی شما در جهت ایجاد تغییر و تحولات مفید در جامعه مصرف می شود. همچنین ممکن است با افرادی آشنا شوید که مشابه شما بوده یا علایق و عقاید همانند شما داشته باشند.
به طور کلی درباره ی افرادی که کارهای ارزشمندی انجام می دهند، چه معلولیت داشته باشند و چه نداشته باشند، احتمال ابتلا به افسردگی کمتر و رضایت از زندگی بیشتر است.